دو رويکرد متضاد رسانه های رژيم در ارتباط با سوريه با نگاهی به رسانه های رژيم در چند روز اخير که بحث مجازات بين المللی جنايت ضدبشری شيميايی در سوريه اوج گرفته، دو رويکرد متضاد رژيم آشکار می شود. رويکرد اول دود و دم و نمايش قدرت و رويکرد دوم سراسيمگی و وحشت. از يک طرف از صبح تا شب عوامل ريز و درشت رژيم، عربده کشی می کنند که «سوريه باتلاق (غرب) است»، «غرب می تواند وارد آن شود، اما خارج شدن ديگر با خودش نيست»، «ويتنام دوم است» و يا «آتشی است که علاوه بر منطقه دامن غرب را هم خواهد گرفت». اما هم زمان شاهد دخيل بستن عاجزانهٴ وزارت خارجه آخوندها به ساير کشورها هستيم. ظاهراً اين روزها کار ظريف، تلفن و تلفن کاری با کشورهای مختلف دنيا بوده است، بنا به گزارشهای خود رژيم، وی در تماس های تلفنی پی درپی با وزيران خارجه و مقامهای بيش از 10کشور، از جمله آلمان، ايتاليا، اتريش و پرتغال نسبت به پيامدهای فاجعه بار حمله به سوريه، هشدار می دهد. در ظاهر ميان سوريه و قدرتهايی که آمادهٴ حمله به آن می شوند با امثال پرتغال و اتريش ارتباطی وجود ندارد؛ اما برای رژيم ولايت فقيه، مانند کسی که دارد غرق می شود و به هر خس و خاشاکی چنگ می زند، چاره يی جز اين گونه دخيل بستنها باقی نمانده است.
تناقض دود و دم قدرت نمايی با دخيل بستنهای وزير خارجه اعتدال نما
کدام را بايد باور کرد؟ دم زدن از «باتلاق» و «ويتنام دوم» و… را؟ يا اين سراسيمگی و دخيل بستنهای تلفنی را؟ هراس و نگرانی رژيم تا آن جاست که بلندگوی خامنه ای، کيهان، به چند روز تأخير در حمله هم دل خوش می کند و آن را علامت نم کشيدگی فتيله جنگ در سوريه می داند.
اصابت موشکهای سياسی قبل از دمشق، به بساط «اعتدال» روحاني
علاوه بر روزنامه های باند ولی فقيه، نشانه های بارز وحشت را در رسانه های باندهای رقيب هم به وضوح می توان ديد. روزنامه حکومتی اعتماد می نويسد: «آقای روحانی نيک می داند که اين پايان ديپلوماسی تنش زدايی ايشان با غرب و آشتی با دنياست که در حقيقت اصلی ترين و مهم ترين بخش سياست خارجی وی را تشکيل می دهد. در حقيقت و به نحو حزن انگيزی موشکهای کروز قبل از آن که توان نظامی بشار اسد را از کار بيندازند، پرونده بنفش رنگ «سياست تنش زدايی با غرب» را که روی ميز کار دکتر ظريف قرار دارد به قفسه های انبار راکد پرونده های مختومه در بايگانی وزارت خارجه روانه می کند».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر