نمودی ديگر از حضور ذليلانه بر سر ميز مذاکره

در آستانهٴ مذاکرات ژنو3، باز هم شاهد نمودهای ذلت رژيم در نحوه خزيدن به پای ميز مذاکره هستيم. يکی از علائم ذلت را وزير خارجه دولت حسن روحانی، آشکار می کند. آنجاکه به رسانه های آخوندی از جمله تلويزيون رژيم می گويد: «توقع ايران، در دور جديد مذاکرات ژنو، فقط احترام به اين حق غنی سازی است». يعنی دو روز مانده به سومين دور مذاکرات در ژنو، حداکثر خواست و توقع رژيم را در همين «احترام» گذاشتن به غنی سازی خلاصه می کند. کلمه «احترام» به تصادف به زبان او نيامده است. مشابه همين خواسته را آخوند احمد خاتمی، نمايندهٴ خامنه ای نيز بيان کرده است. او طی اظهاراتی که در رسالت، ارگان باند فاشيستی مؤتلفه درج شده گفته است: «انتظار می رود مذاکره کنندگان در برابر تحقير ملت از سوی باراک اوباما و غرب موضع بگيرند و به آنها بگويند با زبان تحقير يک ملت به جايی نخواهند رسيد. ديپلوماتهای کشورمان به طرف مذاکره کننده غربی بفهمانند که راه و مسيرشان، خردورزانه نيست». يعنی اين حرف از طرف مهره های هر دو باند متخاصم رژيم مطرح شده است. جالب اين جاست که در همان ارگان مؤتلفه يک عضو مجلس ارتجاع به نام محمد سليمانی به اين رويکرد انتقاد می کند و می گويد «حقوق ملت ايران در حرف نيست، بايد خط قرمزها مشخص شود».
اخبار رسانه های مهم جهان نيز در آستانهٴ مذاکرات ژنو3 به نوعی توافق اشاره می کنند که در آن توقف فعاليتهای هسته يی رژيم و به عقب بردن آن ذکر شده است. به نظر می رسد نتيجه همهٴ کشمکشهای درونی رژيم، تن دادن به طرح مورد نظر آمريکا در يک توافقنامه موقت 6ماهه است، که در آن توقف فعاليتهای هسته يی رژيم و در مقابل تخفيف بسيار جزيی در تحريمها پيش بينی شده است.
بسيار روشن است که تن دادن به چنين طرحی با توقع «احترام» به غنی سازی به عنوان حداکثر امتيازی که رژيم برای خودش حفظ می کند، همان جرعهٴ زهری است که به سرعت در سرتاپای جسم فرتوت نظام ولايت تأثير خواهد کرد. بايد در انتظار نشانه های بيشتر آن در اخبار بود.