آخوند صديقی در نمايش جمعهٴ امروز تهران بار ديگر به سياست «پز عالی با جيب خالی» روی آورد. او به نيابت از خامنه ای برای دلداری به ريزشيهای نظام گفت: «اگر مذاکره يی مطرح شد از موضع انفعال و ضعف نبوده». او طی 10دقيقه 13بار کلمه «قدرت» را مصرف کرد و تلاش کرد با نسبت دادن صفات «متنفذ» و «مقتدر»، زير بغل خامنه ای طلسم شکسته را بگيرد و صورت نظام را به ضرب اين کلمات بی خرج سرخ نگهدارد. او آنچه از دجاليت و هنر روضه خوانی در چنته داشت به کار گرفت، اما سرانجام مجبور شد به واقعيت وضعيت رژيم، يعنی محاصره خفه کننده بحرانها اذعان کند. مجبور شد در بستر دود و دم غليظ اما بی خاصيتی که ايجاد کرده بود، بر اصل مذاکرات و امتيازهای پايه يی مهر تأييد بزند.
آخوند صديقی گفت: «مسأله اول اعتماد سازيست… ما با کسی فريب تا کنون نکرده ايم». يعنی در قالب اين بيان دجالگرانه اصل اعتمادسازی را مفروض دانست. در مورد پذيرش نظارت کارشناسان گفت: «اگر در اين صحبتها و مذاکرات گفته می شود، آنها سرزده بيايند چيز جديدی نيست». او به اين ترتيب بر اصلی ترين امتيازی که رژيم بايد بدهد هم، مهر تأييد زد و سرانجام درد اصلی رژيم را برملا کرد و گفت: «مسألهٴ چهارمی که بايد در اين مسأله به دنبالش بود لغو کامل تحريمهاست».
امام جمعهٴ نمره موقت خامنه ای در پايان باز هم «موضع انفعال و ضعف» را به گونه يی مضحک به نمايش گذاشت و گفت: ما از مذاکره «هيچ ابايی» نداريم و مذاکره «نياز جهانيست نه نياز ما» و اين که به مذاکره می رويم، «از موضع اسلاميت» و «کرامت اخلاقی ماست، اقتدار ماست و لاغير».
ملاحظه می کنيد که اين آخوند به نمايندگی از خامنه ای، چگونه بند را آب داده و همان موضع ضعفی را که روزنامه های باند ولايت از آن پرهيز می کردند، به نمايش گذاشته است. همان ضعفی که کيهان خامنه ای و ارگان بسيج پاسداران طی روزهای اخير باند رفسنجانی را به خاطر آشکار کردن آن در برابر دشمنان، به باد حمله گرفته بودند.
حالا سؤال اين است چرا نمايندهٴ خامنه ای با يک عمر تجربه دجاليت و هنر ضدانقلابی وارونه جلوه دادن حقايق، اين چنين در پوشاندن ضعف نظام ولايت ناتوان می ماند؟ جواب در يک کلام اين است که ضعف نظام و به قول همين روزنامه ها «روی زانوان خونين» حرکت کردن به سمت ميز مذاکراه، آن قدر عميق، واقعی و آشکار است که پوشاندن آن ديگر امکانپذير نيست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر