سخنرانی رئيس جمهور برگزيده مقاومت در مقر اروپايی ملل متحد

خانم رئيس، خانمها و آقايان، حضار محترم!
من امروز برای چندمين بار به ژنو، مقر اروپايی ملل متحد، آمدم تا هشدار بدهم که چرا هنوز يک تحقيقات مستقل در مورد 3 قتل عام در اشرف و 4 حمله موشکی به ليبرتی، انجام نشده است. سازمان ملل و کميسر عالی حقوق بشر، در اين رابطه مسئوليت مشخص دارند و ناديده گرفتن اين مسئوليت، به عنوان چراغ سبزی به مالکی و خامنه ای برای کشتار بيشتر است.
امروز 11روز است که دو کاميون غذا و دارو به ليبرتی راه داده نشده است. می گويند اتاق عمليات بغداد بايد اجازه بدهد؛ و هيچ کس پاسخگو نيست.
از سازمان ملل و آمريکا می خواهيم حکومت عراق را وادار کنند به يادداشت تفاهمی که خودش با سازمان ملل امضا کرده ، وفادار بماند و به آن گردن بگذارد. يادآوری می کنم که، بر اساس يک توافق هفت ماده يی که در تاريخ 16اوت 2012 از طرف آمريکا در رابطه با حقوق ساکنان اشرف و ليبرتی امضا شده، آمريکا در برابر مسائل انسانی مربوط به زندگی روزمرهٴ ساکنان ليبرتی، متعهد شده است. همچنين در اطلاعيهٴ 29اوت 2012، وزارت خارجه آمريکا، بر تعهداتش در راستای حل و فصل موضوعات انساندوستانه، مثل آب، برق، دارو و مواد غذايی، تأکيد کرده است.

امروز من آمده ام اين جا بگويم که در ايران، بعد از نمايش انتخابات، آمار اعدامها افزايش پيدا کرده و هم چنان که دبيرکل سازمان ملل اشاره کرده، حباب توهم تغيير را ترکانده است. يک بار ديگر ثابت شد که با وجود اين رژيم، هيچ مدراسيونی در ايران امکان پذير نيست.
و آمده ام بگويم که حقوق بشر نبايد قربانی مذاکرات اتمی شود. و نقض حقوق بشر توسط ملاها بايد به شورای امنيت ارجاع شود تا تصميمات لازم الاجرا در مورد آن اتخاذ گردد.

 

می خواهم اين جا ياد دکتر کاظم، شهيد بزرگ حقوق بشر، را در آستانهٴ بيست و چهارمين سالگرد شهادت او به دست ديپلومات- تروريستهای رژيم در همين ژنو، گرامی بدارم. او گفته بود که ما تاريخ حقوق بشر را با خونمان می نويسيم. آری، تا کنون 120 هزار تن از بهترين فرزندان مردم ايران، برای رسيدن به آزادی و دموکراسی و حقوق بشر، به شهادت رسيده اند. هم چنان که اکنون در ادامه همان مسير، مجاهدان در اشرف و ليبرتی، پايداری می کنند، تحت محاصره و حمله قرار می گيرند و به شهادت می رسند.
اما آنها سرانجام خواهند توانست به عنوان پيشتازان مردم ايران، آزادی، دموکراسی، برابری و حقوق بشر را برای مردم ايران ارمغان بياورند و در آن روز، دکتر کاظم و همه شهيدان مردم ايران، حاضر و ناظرند و مسرور از اين که خونهای آنها به نتيجه رسيد.
66سال پيش، ميثاق جهانی حقوق بشر در ديباچهٴ خود «ظهور دنيايی که در آن افراد بشر در بيان و عقيده، آزاد و از ترس و فقر، فارغ باشند» را، «بالاترين آمال بشر» اعلام کرد.
از آن پيشتر، در منشور سازمان ملل، اين عبارت درخشان را می يابيم که «ما، مردم ملل متحد، ايمان خود را به حقوق اساسی بشر و مقام و ارزش فرد انسانی و تساوی حقوق مرد و زن، اعلام می کنيم».
آرمان بشری که گوهر مهمترين ميثاقهای حقوق بشر است، چيزی است که ما تصميم گرفته ايم بهای آن را بپردازيم و امروز به اين جا آمده ايم که ملل متحد را به تعهداتش در رابطه با اين ارزشها فرابخوانيم.
در ماههای اخير، همزمان با نمايش اعتدال آخوند روحانی، شمار اعدامها به بالاترين رکورد خود در ربع قرن اخير رسيده، و از شروع امسال، به حداقل 176نفر بالغ شده است. حداقل سه نفر از آنها زندانيانی هستند که هنگام بازداشت، کمتر از 18سال داشتند. با اين حال، يک مقام ارشد قوة قضاييهٴ آخوندها، جواد لاريجانی، در 13اسفند گفته است: جهان بايد از ايران به خاطر افزايش اعدامها تجليل کند.

 

از شروع رياست روحانی، بين 40 الی 50 خبرنگار و روزنامه نگار، دستگير شده اند و کنترل و تعقيب کاربران اينترنت، شدت يافته است. محدوديتهای اينترنتی توسط يک کميته 13نفره، که 6نفر آنها از وزرای روحانی هستند، تصميم گرفته می شود.
موج سرکوب زنان، به بهانهٴ بدحجابی و روا داشتن انواع ستم و تبعيض عليه آنان، ادامه دارد.
در چنين شرايطی، سکوت و بی عملی جامعهٴ جهانی و ملل متحد، چه توجيهی دارد؟ اين اشتباه بزرگی است که اين طور تلقی شود که سکوت و بی عملی در مورد شرايط حقوق بشر در ايران، می تواند معامله در مورد مسأله هسته يی را تسهيل کند.
ما هشدار می دهيم که هيچ کس مجاز نيست به خاطر مذاکرات اتمی با رژيم، حقوق بشر و آزادی و مقاومت مردم ايران را قربانی کند.

حضار محترم!
نمونه حاد، اضطراری و دائمی نقض حقوق بشر، شرايطی است که ديکتاتوريهای ايران و عراق عليه مجاهدان آزادی در زندان ليبرتی ايجاد کرده اند.
آخوندها به دليل بحران زدگی عميق و ترس از سرنگونی، حداکثر تلاش خود را برای از بين بردن اپوزيسيون اصلی خود متمرکز کرده اند.
در اول سپتامبر، آخوندها توسط دولت دست نشاندهٴ خود در عراق، به قتل عام پنجاه و دو عضو مجاهدين در اشرف دست زدند. به دنبال آن، ما بارها نسبت به طرح رژيم برای انجام کشتار گسترده هشدار داديم. متأسفانه اين هشدارها نشنيده گرفته شد.
روز 7ديماه، زندان ليبرتی را برای چهارمين بار موشک باران کردند. اين حمله، چهار کشته و دهها مجروح بر جا گذاشت. در واقع، يک قتل عام برنامه ريزی شده در کار است. از يک طرف، دولت مالکی ليبرتی را هدف حملات موشکی کرده، از طرف ديگر، رژيم آخوندی با انواع کارشکنيها مانع انتقال ساکنان ليبرتی به کشورهای ديگر می شود.
مگر مادهٴ سوم ميثاق جهانی حقوق بشر، تأکيد نمی کند که «هر کس حق زندگی، آزادی و امنيت شخصی دارد». ؟ پس چرا ملل متحد نسبت به پايمال شدن حق زندگی اشرفيها ساکت است؟
همزمان، اذيت و آزار، و اقدامات مشکوک و تحريک آميز مأموران نخست وزيری عراق در ليبرتی، تشديد شده است. آنها در بازگرداندن و نصب تی والها کارشکنی می کنند، از وارد شدن سنگرهای خريداری شده توسط مجاهدان ليبرتی جلوگيری می کنند، مانع تردد بيماران و مترجمان آنها به بيمارستان می شوند، اجساد شهيدان حمله 10شهريور را مخفيانه دفن می کنند و برای ايجاد يک درگيری، زمينه سازی می کنند.
تمام اين آزارها و محدوديتهای سرکوبگرانه، در گزارشهای روزانهٴ ليبرتی، بی وقفه در اختيار سازمان ملل گذاشته می شود. چرا ناظران ملل متحد، از اين همه فشار ضدانسانی روزمره، کمترين گزارشی ارائه نمی کنند؟ و چرا حتی گزارشهای غلط می دهند و برای کشتارهای بعدی راه را هموار می کنند؟ چرا سازمان ملل را با اين سکوت جنايت آميز، بی اعتبار می کنند؟
برای جلوگيری از وقوع يک فاجعه انسانی ديگر، از آمريکا و اتحاديه اروپا و از سازمان ملل می خواهم که با احالهٴ موضوع به شورای امنيت، برای اين اقدامها تلاش کنند.
ما خواستار آزادی بلادرنگ گروگانها، انتقال کلية مجاهدان ليبرتی به کشورهای اتحاديه اروپا و آمريکا، تأمين الزامات مبرم امنيتی در ليبرتی در برابر حملات موشکی، از جمله بازگرداندن ديوارهای حفاظتی، استقرار ناظران ملل متحد همراه با يک تيم کلاه آبی در داخل ليبرتی هستيم.
ما خواهان دخالت آمريکا و سازمان ملل برای رفع سريع محاصرهٴ دارويی و غذايی هستيم. آمريکا و سازمان ملل در رابطه با تضمين دسترسی آزادانهٴ مجاهدان ليبرتی به غذا و دارو، مسئوليت دارند و فروش اموال اشرف توسط نمايندهٴ قانونی ساکنان برای تأمين هزينه های انتقال به ساير کشورها، بايد هرچه سريعتر انجام شود.
در قبال فاجعه در حال تکرار در ليبرتی، متأسفانه ملل متحد و به ويژه، کميساريای عالی حقوق بشر، کاری نمی کنند. آيا مسئوليت خود را فراموش کرده اند؟ يا نمی خواهند واکنش دولت دست نشاندهٴ ملاها در عراق را برانگيزند؟
در واقع، يک راه کار عملی و مؤثر در دسترس است و آن، تحقيقاتی مستقل و شفاف است. اگر کميساريای عالی حقوق بشر، در مورد جنايات قبلی، تحقيقات را انجام داده بود، و مسئولان آن به عدالت سپرده شده بودند، کشتار 10شهريور اتفاق نمی افتاد.
اگر کميساريا دربارهٴ کشتار 10شهريور تحقيقات می کرد، دولت مالکی قادر نمی شد دستهای خونين خود را پنهان کند و حتی جنايت را به خود اشرفيها نسبت دهد.
در فردای کشتار اشرفيها در 8آوريل 2011، خانم ناوی پيلای خواستار انجام «يک تحقيق جامع، مستقل و شفاف» شد. او حتی گفت: «همه کسانی که مسئول استفاده افراطی از زور بودند، بايد مورد پيگرد قرار گيرند». چرا دربارهٴ سه قتل عام در اشرف و چهار بار موشک باران ليبرتی، ملل متحد هيچ تحقيقی انجام نداده است؟
به آنها هشدار می دهم که با طفره رفتن از تحقيقات، بيش از اين به ديکتاتوريهای ايران و عراق، برای کشتار اشرفيها کارت سفيد ندهند.
در خاتمه، از برگزارکنندگان اين اجلاس، بنياد فرانس ليبرته، جنبش مرآپ، انجمن بين المللی توسعهٴ آموزش و انجمن بين المللی برای حقوق بشر زنان و حزب راديکال فرا ملی، سپاسگزاری می کنم و از نمايندگان سازمانهای غيردولتی و سفرای حاضر در کنفرانس می خواهم که به هر تلاش ممکن برای ترغيب ملل متحد و مجامع بين المللی، جهت حفاظت ساکنان ليبرتی دست بزنند.
متشکرم.